Gelişmiş, gelişmekte olan veya yıllardır kapısında beklediğimiz AB ülkelerinde bu kadar isimlendirilecek kelime bulamadığım insan çeşidini bulamazsınız.
Yaşadığı topraklardan nefret eden bu kadar insan gerçekten yoktur.
İflah olmaz bir kin ve nefret.
Gün geçtikçe iyileşmeyen bir hastalık haline geliyor.
Eskiye gitmeye gerek yok. Birkaç haftalık göstergeler bile hastalığın boyutlarını gözler önüne seriyor.
Önce basın camiasından başlayalım.
-Devlet sizi satacak, sakın silah bırakmayın diyen tanınmış bir gazeteci, benim ülkemde;
-Sınırımızı yani ülkemizin namusunu tüm uyarılara rağmen ihlal eden Rus uçağını; bize göre düşürülmesi yanlıştı diyen hem de bunu o ülkenin ayağına giderek söyleyen bir genel başkan; benim ülkemde;
-Önce Türkiye ile İran savaşa girse; İran’ın yanında olacağını arkasından Rus televizyonuna çıkıp yaşadığı ülkeyi kimyasal silah satmakla suçlayacak kadar bir yerlere giden milletvekili benim ülkemde;
Ne yazık ki bu milletvekilini; ben milletvekilimi yedirmem diye koruyan ana muhalefet başkanı da benim ülkemde;
-Sözde ırkdaşlarımı koruyorum bahanesiyle doğuda hendekler kazıp insanlara zulmeden, cami, okul, hastane yakanları bu çocuklar bunları barış için yapıyor diyen bir siyasi parti ve o partinin bizim vergilerimizden maaş alan vekilleri de benim ülkemde;
-Bir üniversite düşünün ülkesine karşı her türlü düşmanlığın içinde, namaz kılıyor diye aynı okul arkadaşlarına saldıran nesil yetiştiren bu üniversite ve hala görevinin başında olan rektörü de benim ülkemde;
İnsanın birkaç örnekte bile içi kararıyor.
Bu çeşit insanları besleyen bu güzelim ülkenin kaderimi bu.
Bir kaç ay öncesine dönün; Fransa ve Almanya'ya bakın bunların yüzde birini bile göremezsiniz.
O ülkelerin teröristleri bile milli ve yerli. İRA'nın 40 yılda öldürdüğü insan sayısına bakın, bir de bizimkine.
İRA ve ETA örneklerini inceleyin, arkalarında bizdeki gibi ne Rusya'yı, ne de İran'ı görürsünüz.
Yıllar önce Moskova'ya yaptığım iş gezisinde heyette bulunan arkadaşlarla Lenin'in mezarına gitmiştim.
Sanki bana Rusya'da bana inana kalmadı benim tek ümidim Türkiye; orada bir üniversitem benim izimde giden evlatlarım var der gibi gelmişti.
Boşa değilmiş.
Benim ülkem ne kadar şerbetliymiş ki; Bu kadar insan çeşidine karşı hala dimdik ayakta.
Yemin ediyorum; dünyada başka hiç bir ülke topraklarına bu kadar kin ve nefret duyan insanlara dayanmaz.
HELAL OLSUN TÜRKİYE'M.
