Atatürk Devlet Hastanesi'nde önce yaraları iyileştirilip enfeksiyonu giderilen talihsiz kadın daha sonra Dr. Çağrı Coşkun ve ekibi tarafından ameliyata alındı.

'Karnından 40 kilogram kitle çıkarıldı'

Aydın Atatürk Devlet Hastanesi'nde yapılan ameliyat ile Leyla Demirkafa'nın vücudundan eşine ender rastlanır bir şekilde tam 40 kilograma ulaşan kitle başarılı bir şekilde alındı. Ameliyat ve yoğun bakım süreçlerini başarı ile atlatan Demirkafa, servise alındı.

'Herkese teşekkür etti'

Ameliyattan sonraki durumunu kendisi bile inanamayan Leyla Demirkafa, adeta yeniden doğmuş gibi olurken kendisine el uzatan başta Aydın Valisi Dr. Osman Varol olmak üzere, refakatçi hizmeti sunan Aydın Büyükşehir Belediye Başkanı Özlem Çerçioğlu'na, İl Sağlık Müdürü Eser Şenkul'a Atatürk Devlet Hastanesi Başhekimi Niyazi Kocakplan'a ve ameliyatı gerçekleştiren Dr. Çağrı Coşkun ve ekibine teşekkür etti.

'Durumu iyi, tedavisine devam ediyoruz'

Leyla Demirkafa ile yakından ilgilenen ve hastanın sağlık durumunun her geçen iyiye gittiğini belirten Aydın Atatürk Devlet Hastanesi Başhekimi Niyazi Kocakaplan, hastanın geçen hafta evde sağlık birimi ekiplerince hastaneye getirildiğini ve ameliyatının başarı ile gerçekleştirildiğini belirterek 'Karnından yaklaşık 40 kilogramlık bir kitle çıktı. Bu kitle başarı ile alındı. Leyla teyzemizin tedavisi devam ediyor' dedi.

İlerleyen yaşına rağmen halen ata mesleği çobanlığı sürdüren Rukiye Kocabıyık, keçi çobanlığının genç işi olduğunu ancak gençlerin bu işi yapmaması nedeniyle her yıl sürüsünü azaltarak mesleğini sürdürdüğünü belirtti.

Bir zamanlar Latmos adıyla da bilinen Beşparmak Dağları'nın keçi ve koyunların çan sesleri ile şenlendiğini ancak gençlerin tarım ve çobanlığı terk edip şehre göç etmesi ile yıllardır yeni çoban yetişmediğini belirten Rukiye Kocabıyık, 'Eskiden bu dağlar sürülere yetmezdi, şimdi koyun-keçi otlatan kalmadı. Neredeyse en genç çoban ben kaldım ben de 60'ına merdiven dayamak üzereyim. Yıl geçtikçe dizlerimin dermanı kesiliyor, keçi peşinde koşmak genç işi. Gençler de bu işi yapmadığı için dağlarda çobanlık yapan çok az kişi kaldık' dedi.

Tarım ve hayvancılık saha araştırması verilerine göre; Türkiye'de çobanlık ve küçükbaş hayvancılık yapan üreticilerin yaş ortalaması, 55 ile 58 yaş arasında değişiyor. Sektörde genç nüfusun azalması ve köyden kente göç nedeniyle çobanların büyük bir çoğunluğu ileri yaştaki kişilerden oluşuyor.

Uydu telefonlarının bir dönem teknoloji açısından oldukça ileri bir sistem olduğunu belirten Demirel; 'Bu cihaz doğrudan uyduya bağlanan bir telsizdir. Uydu telefonu olarak da bilinir. Eskiden dünyanın her yerinden iletişim kurmayı sağlardı. Özellikle filmlerde çok görürdük. İstihbarat çalışmalarında da sıkça kullanılırdı. Ajanların kullandığı telefonlardandı çünkü dinlenemezdi' dedi.

'Eskiden bunlar çok kullanılırdı'

Demirel, küçük dükkanında geçmişin izlerini yaşatmaya devam ettiğini belirterek 'Bu uydu telefonu tamir amacıyla bana geldi. Genç bir kardeşimize dedesinden kalmış. 1980 öncesi bir cihaz bu. Orijinal Finlandiya yapımı. Aydın'da yapan biri var mı diye araştırmış, tesadüfen de bizim sokaktan geçerken bana geldi ve yapacağımı söyledim. Şu anda onunla uğraşıyorum. Bu direk uydudan bağlanan bir telsiz, uydu telefonu olarak da bilinir. Eskiden bunlar çok kullanılırdı, direk uyduya bağlanarak dünyanın her yerinde görüşmeye imkan sağlardı. Özellikle filmlerde çok görürdük. İstihbarat çalışmalarında çok kullanılırdı. Ajanlar kullanırdı. Çünkü bunlar dinlenemez. Cep telefonları icat edilmeden önce bu direk uydu üzerinden görüşmeyi sağlardı. Sonuçta bu atık bir üründü. Ben de tamir edip yeniden hayata döndürdüm. Tabi çalışsa da artık kullanılamaz. Artık bir eser olarak saklanabilir. Çünkü koleksiyonluk ürünlerden bu. Bu telefonu yaptık çalışıyor ama şu anda sisteme uygun olmadığı için uyduya frekans gönderemiyor. Çünkü uydudaki sistemler dönüştürüldü. Bu 1980 öncesi çok mükemmel bir uydu telefonu. O dönem çok kullanılıyordu. Bizim de elimizden Allah'a şükür her iş geldiğinden dolayı yapabildim bunu da, sahibine teslim edeceğim' dedi.

Edinilen bilgiye göre, Aydın'ın Efeler ilçesine bağlı Kanyaşı Mahallesi'nde doğup büyüyen ve gençlik yıllarında tarım ve gündelik işlerle hayatını sürdüren 2 çocuk annesi Leyla Demirkafa, 1993 yılında 2. kez anne olduktan sonra karnı şişmeye başladı. 35 yaşında iken başlayan karın şişliği ve oluşan kitle her geçen gün büyüdü. O dönemlerde gerek ekonomik nedenler gerekse bilinçsizlik nedeniyle aldırış edilmeyen kitle her geçen gün büyümeye devam etti. Karnında oluşan ve yaklaşık 35-40 kiloya ulaşan kitle nedeniyle 15 yıldır hareket edemeyen talihsiz kadın yıllardır yatağa hasret bir çekyat üzerinde oturarak hayatını sürdürmek zorunda kalıyor.

Başka kronik rahatsızlıkları nedeniyle ameliyat edilemediğini ve yaşamını artık çok zor şartlar altında sürdürmeye çalıştığını belirten Leyla Demirkafa, hem maddi hem de manevi olarak çok zor durumda olduğunu belirterek başta sağlık camiası olmak üzere hayırseverlerden yardım beklediğini söyledi.

'Küçücük bir barakada yaşam savaşı veriyor'

Barakayı andıran tek odalı ve yerde yazgısı dahi bulunmayan yaklaşık 7 metrekarelik bir yere konulmuş çekyat üzerinde yaklaşık 15 yıldır hayatını sürdürmeye çalışan çaresiz kadın, son günlerde sancılarının arttığını belirterek hastalığına bir çare bulunmasını istedi. Karnında oluşan dev kitlenin sürekli apse yaptığını ve çok çaresiz durumda olduğunu belirten Demirkafa, odanın bir köşesinde bulunan ocakta yiyecek bir şeyler bulunur ve pişirilirse karnını doyurabiliyor.

Annesine bakmak zorunda kaldığı için çalışmaya gidemediğini ve annesinin bu dertten kurtarılmasını isteyen Anıl Demirkafa ise başta hijyenik malzeme olmak üzere annesinin yara bakımında kullanılan ilaç ve kremleri almakta zorlandıklarını belirterek çok zor bir hayat sürdüklerini söyledi.

Yaklaşık 15 yıldır tavanı dahi bulunmayan bir odada yaşam mücadelesi veren Leyla Demirkafa ise, karnındaki kite ve yarası nedeniyle yatamadığını ve yıllardır evden dışarı çıkamadığını belirterek kendisine uzanacak bir yardım eli beklediğini söyledi.

Çakır'ın, Yunanistan açıklarında yanan feribotta kaybolmasının üzerinden 4 yıl 2 ay 28 gün geçerken, yetkililerden gelecek haberi bekleyen acılı aile Çakır'ın en azından bir mezarının olmasını istiyor. Gaiplik kararı alınan Mehmet Çakır için tek beklentilerinin bir mezar yeri olduğunu ifade eden yakınları, yıllardır süren acının belirsizlik nedeniyle daha da ağırlaştığını belirtti. Aile, Mehmet Çakır'ın akıbetinin netleşmesini ve en azından bir mezar taşı başında dua edebilmeyi istediklerini belirtti.

Hakan Eren, "Sabah kötü haber almak... Canım Tülay Özer ablamı kaybettik. Mekanı cennet olsun. Ne çok konser yaptık, ne anılarımız geride kaldı" ifadelerini kullandı.

Aynı zamanda Zerrin Özer'in ablası olan sanatçı, 'Büklüm Büklüm', 'İkimiz Bir Fidanız', 'Kalbime Sana Vermiştim', 'Niye Çattın Kaşlarını' gibi şimdi bile hala dinlenen şarkıları ilk seslendiren isimdi.

Edinilen bilgiye göre; Aydın'ın Köşk ilçesine bağlı kırsal Karatepe Köyü'nde 1969 yılında dünyaya gelen Davut Günel, 40 yaşlarına kadar köyde çiftçilik yapıp ailesi ile birlikte yaşadı. Bu süreçte hiç evlenmeyen Günel, 45 yaşlarında iken iddiaya göre güvendiği bazı kişiler tarafından haksızlığa uğradığını düşününce insanlarla birlikte yaşamaktan vazgeçip dağda babasından kalma bir araziye naylondan çadır kurup adeta Robinson Crusoe gibi tek başına yaşamaya başladı. Çevresinde sevilen ve iyi niyeti ile tanına Davut Günel'in bu durumunun haber olması üzerine yerel yönetimler ve bazı hayırseverler devreye girip Günel'in çadır kurduğu alana konteynır konulup alan yaşanabilir hale getirildi. Yaklaşık 12 yıldır dağda tek başına yaşamını sürdüren Günel'in yaşadığı alan güneş paneli ile elektriğe kavuşturulup elektrikli ev aletleri de konuldu.

Kendisine yardımcı olan herkese teşekkür eden Davut Günel, yaşamını burada sürdürmeye kararlı olduğunu belirterek, günlerini ibadet yaparak geçirmeye gayret ettiğini belirterek, 'Hayat bazen insanı tahmin etmediği yerlere sürükleyebiliyor. Ben de belli bir yaştan sonra böyle bir hayatı seçtim. Adeta kendimi yalnızlığa vurdum. Ama insanlar beni seviyormuş. Benimle ilgilendiler. Yardımcı oluyorlar. Yemeğimi veriyorlar. Su ihtiyacımı kışın yağmur suyu toplayarak karşılıyorum. Yazın ise bir şekilde su taşıyorum. Hayatımdan şikayetçi değilim' diye konuştu.

'Ne malınıza ne de şirin görünen çevrenize güvenmeyin'

Bir zamanlar köyün en varlıklı ailesinin oğlu olduğunu ancak insanoğlunun hayatta ne ile karşılaşacağını bilemediğini ifade eden Davut Günel, 'Ailem oldukça varlıklı idi. Annem-babam hayatta iken köyümde yaşamaya devam ettim. Annem babam ölünce Köşk'te yaşamaya başladım. Bu süreçte ne kadar güvendiğim insan varsa zararı hep onlardan gördüm. Hal böyle olunca fani dünyada kimseyi kırmamak için dağlara çıktım. Atalarımdan kalan bu yere naylon çadır kurdum. Yıllarca fiziki olarak oldukça kötü şartlarda yaşadım. Ancak manevi olarak çevremdekilerden uzaklaşıp rahat etmeye çalıştım. Sağ olsun yardımsever insanlar bulunduğum ortamın fiziki şartlarını da güzelleştirdiler. Bu şekilde yalnız başıma yaşayıp gidiyorum' diyerek yaşam şartlarını değiştiren herkese teşekkür etti.

'Adamlara güvenmeyin'

Kadınların kendi ayakları üzerinde durmasının çok önemli olduğunu belirten Hatice Usta, 'Kadınlar evde boş boş oturmasın. Adam eline hiç bakmasın. Adamlara güvenmesin. Anasının babasının eline bakmasını da tavsiye etmem. Ben gelin olmadan önce köyde zeytin işleri yapıyordum. Evlenince kocamın yanında çalışamaya başladım. Adam 2 bin lira para verecek de çarşıda harcayacağım diye mi bakacağım. Kadın kendi parasını kazansa kötü mü olur. Kadın yediden yetmişe çalışmalı' diyerek çocukluğundan beri parasını kazandığını söyledi.

Çocukluğundan bu yana koltuk değneği ile yaşayan ve koltuk değneğini adeta 2. ayağı gibi kullanmayı başaran Mehmet Dede, bölgede azim ve çalışkanlığın en önemli örneklerinin başında geliyor. Tek ayağı ile çalışmaktan yılmayan ve 7 çocuğunu büyütüp evlendiren 85 yaşındaki Mehmet Yörük, aynı zamanda yüzlerce dönüm alanı ağaçlandırmış. Kendi elleri ile dikip büyüttüğü incir ve zeytin ağaçlarını halen gözü gibi bakan ve her yıl tonlarca incir ve zeytin üreten Mehmet Yörük, hayatından memnun olduğunu ve kimseye muhtaç olmadığını belirtti.

'Çalışmak insanın aynasıdır'

Zamanında ihtiyaçlarını gidermek için çarşı pazara indiğinde pek çok kişinin dilenci zannedip para yardımı etmek istediği ve tüm yardımları 'ben muhtaç değilim' diye reddeden Mehmet Yörük, devletin bağlamak istediği engelli aylığını kabul etmeyip bizzat kendi sigorta primlerini ödeyerek emekliliğe hak ettiğini söyledi.

Çalışmanın çok güzel bir duygu olduğunu belirten Yörük, halen tek ayağı ile dağlardaki arazilerinde çalışıyor. İbadetlerini de aksatmadan yerine getirmeye çalışan Mehmet Yörük, gençlerin de çok çalışmasını tavsiye ediyor. (İHA)

Paris'te yaşadığı dönem Sivaslı diş hekimi Gökhan Çağrıcı ile samimiyet kuran N'Golo Kante, Çağrıcı'nın evine misafir olmuştu. Diş hekiminin annesi Hatun Çağrıcı'nın yaptığı yemekleri tadan Kante, 2021 yılında verdiği röportajda Türk kültürü ile tanıştığı söylemişti. Diş hekiminin annesi Hatun Çağrıcı'ya ‘Hatun anne' diye seslenen Kante'nin mütevazı tavrı, gönülleri de fethetti.

"O gelir beni bulur"

O dönem gündem olan ve N'Golo Kante ile samimi bağ kuran Hatun Çağrıcı, İhlas Haber Ajansı'na konuştu. Çağrıcı, "Kante benim oğlumun arkadaşı. Bizimle çok samimi. Evimize geliyor, yemek yiyor. Çok temiz, çok dürüst, namazlı ve abdestli, çok mütevazi bir çocuk. İnşallah ülkemize hayırlı ve uğurlu olur. Türkiye'ye gelince evime davet ederim. Davet etmeye de gerek yok. O gelir beni bulur. Ona istediği mantıyı, köfteyi tattırırım inşallah" dedi.

Bünyamin Uğur

Mustafa Karpuzcu'nun 'Yaşayan İnsan Hazinesi' unvanıyla taçlanan hikayesi, yalnızca bir ustanın başarısı değil; aynı zamanda Anadolu'nun, Aydın'ın ve efe kültürünün geleceğe taşınan güçlü bir mirası olarak dikkat çekiyor. Dededen toruna uzanan bu emek yolculuğu, kaybolmaya yüz tutmuş sanatların hala umutla yaşatılabileceğini bir kez daha gözler önüne seriyor.

Baba mesleği olan körüklü çizme yapımını günümüze kadar taşıyan Mustafa Karpuzcu, bu alanda üretim yapan sayılı ustalardan biri olarak biliniyor. Mesleğe henüz 6 yaşındayken, çizmelere çakılan çivileri düzelterek başladığını anlatan Karpuzcu, aradan geçen onlarca yılın ardından 65 yaşında 'Yaşayan İnsan Hazinesi' unvanına layık görülmenin tarif edilemez bir gurur olduğunu dile getirdi.

'Yıllarca verdiğim emeklerin karşılığını görmek benim için büyük mutluluk. Bunun ulusal çapta görünür olması, yıllardır dökülen alın terinin gerçek bir karşılığı' sözleriyle duygularını ifade eden Karpuzcu, ödülün yalnızca kendisi için değil, bu kadim sanat için de büyük bir kazanım olduğunu vurguladı.

'Osmanlı'dan Efe'ye, Efe'den deveciliğe uzanan bir sembol'

Bir dönem Osmanlı'da Yeniçerilerin, Milli Mücadele yıllarında ise efelerin simgesi olan körüklü çizmeler, günümüzde de özellikle devecilik kültürünün vazgeçilmez bir parçası olarak varlığını sürdürüyor. Ancak modern çağın getirdiği hızlı dönüşüm, bu el emeği göz nuru sanatın ustalarını da birer birer azaltıyor.

Unutulmaya yüz tutmuş körüklü çizme yapımının bugün birkaç usta tarafından yaşatılabildiğini belirten Mustafa Karpuzcu, en büyük sorunlarının çırak bulamamak olduğunu söyledi.

'Gençler sanattan uzaklaşıyor'

Gençlerin bu mesleği öğrenme konusunda çekingen davrandığını ifade eden Karpuzcu, 'Çoğunlukla sanayi bölgelerine ya da farklı iş kollarına yöneliyorlar. Oysa önlerinde yaşatılması gereken çok kıymetli bir sanat var' diyerek çağrıda bulundu. Bu kültürel mirasın sürdürülebilmesi için gençlerin desteklenmesi gerektiğini vurgulayan Karpuzcu, her türlü katkıya açık olduklarını da sözlerine ekledi.

'Bir meslek, bir aile geleneği'

Mesleği babası Mehmet Karpuzcu'dan öğrenen Mustafa Karpuzcu, bugün aynı geleneği oğlu Mehmet Karpuzcu'ya aktarmanın mutluluğunu yaşıyor. 'Çırak bulamazken, kendi oğlumun bu işe merak salması beni çok mutlu etti' diyen usta, artık atölyede oğluyla omuz omuza çalışıyor.

Asıl mesleğinin halk oyunları eğitmenliği olduğunu belirten Mehmet Karpuzcu ise baba mesleğine yönelişini şu sözlerle anlattı:

'İlk bakışta farklı gibi görünse de aslında birbirinden çok uzak olmayan iki alan. Her ikisi de geçmişten gelen kültürümüzü yansıtıyor. Babamın yaptıklarını izleyerek büyüdüm. Pandemi döneminde 'Ben de yapabilir miyim?' diyerek derileri elime aldım ve kendimi geliştirmeye başladım'

Yakın zamanda kalfalık belgesini aldığını belirten Mehmet Karpuzcu, ustalık belgesini de aldıktan sonra tamamen körüklü çizme yapımına yönelmek istediğini söyledi.

Mustafa Karpuzcu'nun 'Yaşayan İnsan Hazinesi' unvanıyla taçlanan hikâyesi, yalnızca bir ustanın başarısı değil; aynı zamanda Anadolu'nun, Aydın'ın ve efe kültürünün geleceğe taşınan güçlü bir mirası olarak dikkat çekiyor. Dededen toruna uzanan bu emek yolculuğu, kaybolmaya yüz tutmuş sanatların hala umutla yaşatılabileceğini bir kez daha gözler önüne seriyor.

Bingöl'de 2022 yılında meydana gelen patlamada ağır yaralanarak şehit olan Özel Harekat Polisi Necati Aygün, Çine Karakollar Merkez Camii'nde düzenlenen törenin ardından toprağa verilmişti. Şehit Aygün'ün Aydın'ın Efeler ilçesinde bulunan Güzelhisar İlkokulu'nda okuyan 8 yaşındaki kızı Aysel Naz Aygün'e doğum gününde Aydın Özel Harekat Şube Müdürlüğü ekipleri sürpriz yaptı. İlkokul ikinci sınıfa giden Aygün'ün sınıfına giden Özel Harekat polisleri, sınıfa pasta ile girerek küzük kıza hediyeler verdi. Duygusal anların yaşandığı kutlamada, minik Aysel Naz'ın mutluluğu yüzüne yansıdı.

Şehit polisin eşi Gülçimen Aygün de kızının doğum günü kutlamasına katılarak, Aysel Naz ile birlikte pastayı kesti.

'Yasa dışı bahis sitelerindeki oyunların aynısı var'

Bu konuda CİMER'e yazdığı şikayet dilekçesini de paylaşan Veli Arıgümüş, şikayet ve talebinde, 'Milli Piyango Dairesi, kendi bünyesinde yasa dışı bahis sitelerinde oynatılan oyunların aynısını oynatmaktadır ve insanlara kısa mesaj yoluyla hediye bonus da atarak insanların kumar alışkanlıklarını artırmakta ve kumara olan bağımlılığın sürekliliğini sağlamaktadır. Bu ve buna benzer bütün çalışmaların derhal sonlandırılmasını, Milli Piyango İdaresi resmi sitesinde bulunan bütün kumar ve kumara benzer tüm alışkanlık ve oyunların kaldırılmasını, bu oyunların derhal son bulmasını talep ediyorum' ifadelerine yer verdi. (İHA)

Efeler ilçesinde yaşayan 55 yaşındaki Fatma Çelik ve 47 yaşındaki Didem Artunç, çocukluklarından bu yana içlerinde yer eden bale tutkusunu yıllar sonra gerçekleştirerek bale eğitimine başladı. "Hayallerin yaşı yok" diyerek yola çıkan iki kadın, cesaretleriyle çevrelerine ilham kaynağı oldu.

Çocukluğunda buz pateni ve dansa duyduğu ilgiyi yıllar sonra baleyle buluşturduğunu belirten 55 yaşındaki Fatma Çelik, bale eğitimine başlama sürecini anlatarak, "Çocukluğumda buz patenini çok izliyordum. Oradaki hareketler çok hoşuma gidiyordu. Hatta kendi çapımda hareketleri yapıyordum. Dansı çok seviyorum. Şimdi baleye başlama sebebim ise biraz farklı. Daha önce bir dizi izlemiştim. 70 yaşında emekli bir adam baleye başlıyor ve çok güzel bir sonuç elde ediyordu. Ben de buradan esinlendim ve neden olmasın dedim. Yapabilirim diye düşündüm ve kursu aradım. Önce 55 yaşında olduğumu söyledim. Yetişkin balesi ama acaba benim için uygun mu dedim. ’Balenin yaşı yok, her yaşta yapılabilir’ dediler. Böylece baleye başladım. Çok da keyif alıyorum. Değişik şeyler yapmayı seviyorum. Etrafıma yeni bir etkinliğe başladığımı söylediğimde kimsenin aklına bale gelmedi. Duyunca da çok şaşırıyorlar ama hoşlarına da gidiyor. Baleye başladığımdan bu yana daha enerjik hissediyorum kendimi. Baledeki hareketleri yapabiliyor olmak mutluluk veriyor. Yaş ilerledikçe sanki bir şeylerden uzaklaşıyorsunuz gibi, artık elinizi eteğinizi çekeceksiniz evde oturacaksınız gibi düşünülüyor ama ben öyle düşünmek istemiyorum. Her yaşta bir şeyler yapmak gerekiyor diye düşünüyorum. Yapılabiliyormuş da. Herkese tavsiye ederim" dedi.

"Çocukluk hayalimdi"

Yıllar önce yarım kalan hayalini nihayet gerçekleştirdiğini ifade eden 47 yaşındaki Didem Artunç ise, "Bale, çocukluğumdan beri hayalimdi benim. 4-5 yaşlarında çok istiyordum balerin olmayı ama çok mızmız bir çocuktum. Bir ay İzmir’de baleye gitmiştim ama sonrasında hasta olunca annem göndermemişti. Hep merakla izlerdim balerinleri. Birkaç senedir de aklımdaydı. Yetişkin balesi ile ilgili de birkaç yazı görmüştüm. Sonra buranın ilanını görünce, aradım ve baleye başladım. Çocukluk hayalimdi. Onu şu anda gerçekleştirebiliyor olmak çok güzel. Tabi ne kadar yapabilirim, vücut ne kadar esner bilmiyorum ama olabildiği kadar elimden geldiğince yapmaya çalışacağım. Çok mutluyum. Ben hiç spor sevmeyen bir insanım. Bir sürü şey denedim ama hep oflayarak giderdim ama şimdi koştura koştura geliyorum. Herkese anlatıyorum. Çok mutluyum. Bale, inanılmaz bir enerji kattı benim hayatıma" diye konuştu.

"Bale her yaşta yapılabilir"

Bale sanatının profesyonellik hedeflenmediği sürece her yaş grubuna uygun olduğunu vurgulayan bale öğretmeni Zeynep Göktuna, "4 yaşında baleye başladım. İlk eğitimimi İtalya’da aldım. 4 senelik İtalya’daki eğitimimin ardından Türkiye’de devam ettim. 2021 yılında baleden mezun oldum. Mezun olduktan sonra da kurumlarda çocuk ve yetişkin balesi eğitimleri veriyorum. Zaten bale, profesyonellik istemediğiniz sürece her yaşta yapabileceğiniz bir sanat dalıdır. Burada önemli olan zaten disiplin. Ben kendim de MS hastasıyım. Bir sene önce bana tanı kondu. Hocamla konuştum ve spor yapmamı önerdi. Bale yaptığımı söylediğimde en güzelini yaptığımı söyledi. MS için bile bu kadar iyi gelen bir sanat dalı, kesinlikle yapılması gereken bir şey diye düşünüyorum. Çok da sağlıklı. Aynı zamanda bale güzel bir sanat dalı olmasının dışında vücuda zarafet, dayanıklılık ve esneklik kazandırır. Şu anda da 47 ve 55 yaşında iki öğrencim var. İlk başta öğrencilerim gelirken ’hocam benim vücudum kapalı’ gibi şeyler demişlerdi. Yaklaşık 1 aydır ders yapıyoruz. İlk geldikleri zamana göre şu anda bayağı bir hem esnediler hem güçlendiler hem duruşları çok değişti. Zaten balenin temelinde bir duruş var. Bunların hepsini öğrencilerime aşılamaya çalışıyorum" dedi.

Efeler ilçesi Kardeşköy Mahallesi’nde bulunan imalathanesinde oğullarıyla birlikte çömlekçilik yapan Süleyman İri, dedesinden kalan mesleği dört kuşaktır sürdürüyor. Üçüncü kuşak usta olan İri, hem geçmişin izlerini yaşatıyor hem de oğullarıyla birlikte geleneği geleceğe aktarıyor. İşini ilk günkü heyecanla yaptığını ve mesleğini çok sevdiğini belirten Süleyman İri, "Bu iş bize dededen gelme. Dedemden babama, babamdan bana, benden de oğullarıma kaldı. Dördüncü kuşak olarak oğullarıma bıraktım. Allah onların da çocuklarına nasip etsin, bu meslek ölmesin" dedi.

"Zor değil zevkli bir iş"

Büyükdedelerinin Yunanistan’da çömlekçilikle uğraştığını, göçle birlikte İncirliova’ya yerleşerek mesleği burada sürdürdüklerini anlatan İri, "Benim büyükdedem Yunanistan’da bu işi yapıyormuş. 1800’lü yıllarda göç olayında buraya geliyor. İncirliova’ya yerleşiyor. Dedem de o esnada başlıyor bu çamurculuk işine. O zamanlar çamurculuk derlerdi. Ayaklarla tepilen çamur. Makine olmadığı için tüm işlemi el ayak ile yapılırdı. Sonra babam, amcalarım yapmaya başlıyor. Onlar öğreniyor, ben babamdan öğreniyorum. Benden de oğlanlar. Nesilden nesile geliyor bu iş. Eskiden Aydın bölgemizde aşağı yukarı 20 tane imalathane vardı. Hepsi kapandı. Zor değil zevkli bir iş bu. Ama öğrenen yok. Bu sanatta pek iş yok, para yok diye millet çocuklarına öğretmek istemiyor. Şimdiki gençler hafif bir iş olsun, grand tuvalet gidelim, gezelim, istiyorlar" diyerek yetiştirecek çırak bulamadıklarını söyledi.

"Çağa ayak uydurmak mecburiyetindeyiz"

Gelişen teknolojiye ayak uydurduklarını ve el emeğinin yanı sıra fabrikasyon üretime de geçtiklerini ifade eden Süleyman İri; "50 senedir bu işi yapıyorum. Allah’a şükür kazandık. Şimdi fabrikalaşma sürecine girdik. Bütün yatırımlarımızı yapıyoruz. Elle yapılan bir şey bu. Tabi bunu makineyle de basabiliyoruz artık. Makinalarda da küçük fincan takımı, sütlaç kaseleri, küçük tabaklar gibi ürünleri basıyoruz. Bugüne kadar böyle bir şey yoktu. Ama çağa ayak uydurmak mecburiyetindeyiz. Eskiden ayakla çamur karardık. Saatlerce ayakla tepiyorduk. Ama şimdi makine ile 1 saat içinde çalışacak kıvamda toprak çamur oluyor. Teknoloji ilerledi ama tabi bu sermayeye bakan bir şey" dedi.

Salı günleri kurulan tarihi oya pazarı, el emeği göz nuru ürünleriyle geçmişin izlerini bugüne taşıyor. Her salı günü tezgah açan kadınlar, tığ oyası, dantel, kanaviçe ve yemeni gibi geleneksel el işlerini satarak hem aile bütçelerine katkı sağlıyor hem de yılların emeğini yaşatıyor. Bir zamanlar her genç kızın çeyiz sandığında mutlaka yer alan oya ve danteller, bu sokakta yeniden hayat buluyor. Pazarda en çok ilgi gören ürünler arasında el işleme yazmalar, çeyizlik örtüler ve renk renk boncuklu oyalar yer alıyor. Her ilmeğin geçmişten bugüne uzanan bir hikayeyi anlattığı sokağı ziyaret edenlerin büyük bir kısmı ise kızları veya torunları için çeyiz hazırlayan kadınlardan oluşuyor.

Son yıllarda eski motiflerin yeniden moda olmasıyla birlikte pazara olan ilgi artarken, tezgah açan kadınlar da bu durumdan memnun. Ancak yıllar geçtikçe oya tezgahlarının azaldığını söyleyen emekçi kadınlar, pazarın eski canlı günlerine dönmesini istiyor. Kadınlar, yetkililerden ata mirası el sanatının yaşatılması için destek beklediklerini vurgulayarak pazarın yalnızca bir alışveriş noktası değil, aynı zamanda geçmişle bugünü buluşturan bir kültür mirası olduğunu söyledi.

Son yıllarda eski motiflerin yeniden moda olmasıyla birlikte pazara olan ilgi artsa da, tezgah sayısının giderek azaldığını söyleyen kadınlar pazarın eski canlı günlerine dönmesini istiyor.

"Her ilmek sabır ister"

63 yaşındaki Nurten Çırak, yıllardır el emeği ürünlerini satarak geçimini sağladığını anlatarak şunları söyledi:

"Yengem öğretmenlikten emekli olunca birlikte bu işe başladık. 15 senedir bu işi yapıyoruz. Bu sokak önceleri komple dolu oluyordu ama şimdilerde az kişi kaldık. Zaman geçtikçe bu işi yapanlar yaşlandı ve azaldı. Şimdilerde 5-6 kişi bu işi devam ettirelim diye uğraşıyoruz. Her hafta buraya geliyorum, Allah bereket versin ekmek paramızı kazanıyoruz. Buraya genç kızlardan ziyade anneleri geliyor, kızlarının çeyizlerini tamamlıyorlar. Bir de buraya ellerindeki el emeklerini satmak için gelenler de oluyor. Krep oyasını bir haftada takıyorum sonra buraya alıp gelip satışını yapıyorum. Zaten müşterilerimiz de hazır oluyor gerek toptan gerekse de tek tek satışını yapıyoruz. Tığ işi kolay ama iğne oyası çok zor. Sabır ve zaman istiyor, emeği çok. İğne oyasına baka baka el emeğini işlerken gözler de ister istemez bozuluyor ve gözlük kullanmaya başlıyoruz" dedi.

"Ürünlerin her biri tarih"

35 yıldır oya işiyle uğraşan Neşe Günay (64) sattıkları ürünlerin birer hatıra olduğunu vurgulayarak, "35 yıldır bu işi yapıyorum ve yıllardır bu sergiyi açıyorum. Toptan veya perakende satışımız mevcut. Büyüklerimizden öğrendiğimiz örnekleri kendimiz çıkartarak vatandaşlarımızın beğenisine sunuyoruz. Çok şükür rağbetimiz var ama maalesef yerimiz yok. Daha önceki yerimiz daha güzeldi, gelenlerin içi açılıyordu ve rahat alışveriş imkanı vardı. Buradaki tüm ürünler tarih kokuyor. Mesela bazı ürünler hesap kitap işi, yaklaşık 80 yıllık ürünler bile var. Bu ürünlerin hepsi birer anı, hatıra. Bu tarihi yaşatmaya çalışıyoruz. İnşallah burası daha da büyür ve güzelleşir. Şimdilerde krep günleri yapıyorlar. Gençler de rağbet gösteriyorlar ürünlere. Bir de belediyelerin el işi kurslarına giden vatandaşlar da oluyor. Onlar da buradan ürünler alıp değerlendiriyorlar ve güzel ürünler çıkartıyorlar. Bazıları da geçmişini hatırlamak için bu ürünleri alıyorlar ki çünkü gerisi yok" ifadelerine yer verdi" diye konuştu.

"Çalışmak kadını ayakta tutar"

Bu pazarın kadınlara ekonomik özgürlük kazandırdığını ifade eden 40 yıldır el işiyle uğraşan Seval Kavas (85) ise, "Yaşım ilerlese de bırakamıyorum. Geçtiğimiz gün İzmir’e gidip satış için alışveriş yapıp geldim. Çok şükür hastalığım da yok. Burada olmak, arkadaşlarımla vakit geçirmek beni mutlu ediyor. Ne Kıbrıs’ı kaldı, ne de Suriye’si. Her yerden mal getirip sattım. Çalışmak ayakta tutuyor. Arkadaşlarımız da hiç olmazsa beylerine muhtaç olmuyorlar. Onlar daha özgür daha rahat oluyorlar. Mesela ben beyimden hiç para istemiyorum. Balıkesir’e gidiyorum, Gönen’e gidiyorum. Orada mağazalar var ve çeyiz pazarı da çok düzenli. Burada da neden olmasın? Buraya da o tür bir düzenleme yapılsın isteriz. Burada insanlar sıkışık yerlerde tezgahlarını açıyorlar. Arkadaşlarımız sağdan soldan kasa toplayıp tezgahlarının altına koyup o şekilde işlerini yürütmeye çalışıyorlar" ifadelerini kullandı.

"Bu pazar bir kültür buluşması"

30 yıldır el işi yapan Raziye Korucu (52) da hem alıcı hem satıcı olarak pazarda bulunduğunu belirterek, "Her hafta buraya geliyorum. Hem kızlarıma çeyizlik bir şeyler bakıyorum hem de kendim el emeğim ile yaptığım ürünleri burada satıyorum. El emeği göz nuru ürünler var bu sokakta. Tabii eski el işlerini sevenler burada çokça zaman geçiriyorlar ve satılan ürünlerden alıyorlar. Ben de bu işi 30 yıldır yapıyorum. Burada hem alım-satım yapıyoruz hem de eşimizi dostumuzu görüyoruz. Tüm Aydınlıları pazarımıza bekliyoruz" dedi.

62 yaşındaki Selma Sarıkaya, oğlu ve torunu ile birlikte Kemer Mahallesi’nde atadan kalan ve viraneye dönen evin bahçesine kurdukları çadırda yaşam mücadelesi veriyor. Haziran ayından bu yana çadırda kalan Sarıkaya, yaz aylarında duruma katlanabildiklerini ancak yaklaşan kışla birlikte kara kara düşündüklerini belirtti. Çatısı çöken, kapısı ve penceresi olmayan evin oturulacak durumda olmadığını dile getiren Selma teyze, "Kimseden para pul istemiyorum, tek istediğim başımızı sokabileceğimiz bir çatının yapılması" diyerek yetkililerden ve hayırseverlerden yardım istedi.

Daha önce kirada oturan Selma Sarıkaya, ev sahibi kiraya zam yapınca mecburen atadan kalan eve dönmek zorunda kaldı. Sarıkaya, ev yaşanamayacak halde olduğu için küçük bahçeye kurdukları çadırda oğlu ve torunuyla 4 aydır yaşamını sürdürüyor. Elektriği bulunmayan evde tuvalet de olmadığı için aile, ihtiyaçlarını yakındaki bir benzinlikten karşılamak zorunda kalıyor. Önümüzdeki kış mevsiminde büyük zorluklar yaşayacağını söyleyen Sarıkaya, tek hayalinin evinin onarılması olduğunu dile getirdi. Oğlunun geçirdiği trafik kazası sonrasında çalışamayacak duruma geldiğini belirten Sarıkaya, sadece emekli maaşı ile geçinmeye çalıştıkları için evi tadilat yaptıracak durumlarının olmadığını söyledi. Sarıkaya, çöken çatıyı oğlunun kendi imkanları ile kapatmaya çalıştığını ancak evin yaşanabilir bir durumda olmadığını ifade etti. Muhtarlık ve kaymakamlık üzerinden yardım başvurusu yaptığını ancak emekli maaşı göründüğü için yardım yapılamayacağını söylediklerini ifade eden Selma teyze, sadece Aydın Büyükşehir Belediyesi üzerinden gıda kolisi desteği aldığını belirtti.

"Bir emekli maaşı ile bunları karşılayabilmem mümkün değil"

Kış aylarının yaklaşmasıyla soğuklara birlikte ne yapacaklarını düşünmeye başladıklarını söyleyen Sarıkaya, "Kirada oturuyordum, ev sahibim kirayı çok yükselttiği için evden çıkmak zorunda kaldık. Babadan kalma eski bir evimiz vardı oraya geldik. Burada çadırda yaşıyoruz. Evimizin çatısı çökmüştü. Oğlum elinden geldiği kadar yapmaya çalıştı ama açıkta kalan yerler oldu. Şimdilik hava sıcak. Tamam yaz günündeyiz ama yarın kış gelecek. Geçen gün yağmur yağacak gibi oldu ödümüz koptu, ıslanacağız diye. Çadırımız da delindi, yırtıldı, güneşin etkisiyle. Ev oturulacak gibi değil. Önümüz kış. Kara kara düşünüyoruz nasıl yapacağız diye.

"Tuvalet ihtiyacımız için benzinliğe gidiyoruz"

Bulundukları alanda tuvalet ihtiyaçlarını karşılayamadıklarını da ifade eden Sarıkaya, "Oğlumla, torunumla yaşıyorum burada. Çocuğumuz okula gidiyor, elektriğimiz yok. Bir tuvaletimiz bile yok. Tuvalet ihtiyacımız için benzinliğe gidiyoruz. En yakın yer orası. Evimiz bu durumda. Bu evde yaşamaya çalışıyoruz. Nasıl yaşanır bilmiyoruz da. Ev oturulacak durumda değil, ne sıvası ne boyası ne çatısı var. Kış gelmeden yapılmasını istiyorum ama nasıl yapacağız bilmiyorum. Ben kimseden para yardımı istemiyorum. Sadece evimin çatısının yapılmasını ve oturulacak duruma getirilmesini istiyorum. Kapı, pencerem yok. Mutfağım hiç yok zaten. Dolapları filan yok. Bir emekli maaşı ile bunları karşılayabilmem mümkün değil zaten. Destek için valiliğe gittim, her yere başvurdum ama şu ana kadar hiçbir ses çıkmadı. Emekli maaşım olduğu için yardım edemeyeceklerini söylediler. Ama 16 bin TL ile ne kadar geçinebilirim bilmiyorum" dedi.

"Maddi destek değil, evimin yapılmasını istiyorum"

"Maddi destek olarak değil sadece evimin yapılmasını istiyorum" diyen Sarıkaya, "Oğlum trafik kazası geçirdiği için şu anda işsiz. Ayaklarının üzerinden araba geçti. Şu anda mahkemesi sürüyor. Uzun süre alçıda kaldı ayakları. Çalışamıyor yani. Kışın soğuğunda ne yapacağız, nasıl yaşayacağız kara kara düşünmeye başladım. İnanın kimse bu duruma düşmesin. Allah kimseyi bu duruma düşürmesin" diye konuştu.

62 yaşındaki Selma Sarıkaya, oğlu ve torunu ile birlikte Kemer Mahallesi’nde atadan kalan ve viraneye dönen evin bahçesine kurdukları çadırda yaşam mücadelesi veriyor. Haziran ayından bu yana çadırda kalan Sarıkaya, yaz aylarında duruma katlanabildiklerini ancak yaklaşan kışla birlikte kara kara düşündüklerini belirtti. Çatısı çöken, kapısı ve penceresi olmayan evin oturulacak durumda olmadığını dile getiren Selma teyze, "Kimseden para pul istemiyorum, tek istediğim başımızı sokabileceğimiz bir çatının yapılması" diyerek yetkililerden ve hayırseverlerden yardım istedi.

Daha önce kirada oturan Selma Sarıkaya, ev sahibi kiraya zam yapınca aylık 16 bin lira emekli maaşıyla yeni bir eve çıkamayınca mecburen atadan kalan eve dönmek zorunda kaldı. Sarıkaya, ev yaşanamayacak halde olduğu için küçük bahçeye kurdukları çadırda oğlu ve torunuyla 4 aydır yaşamını sürdürüyor. Elektriği bulunmayan evde tuvalet de olmadığı için aile, ihtiyaçlarını yakındaki bir benzinlikten karşılamak zorunda kalıyor. Önümüzdeki kış mevsiminde büyük zorluklar yaşayacağını söyleyen Sarıkaya, tek hayalinin evinin onarılması olduğunu dile getirdi. Oğlunun geçirdiği trafik kazası sonrasında çalışamayacak duruma geldiğini ve sadece emekli maaşı ile geçinmeye çalıştıkları için evi tadilat yaptıracak durumlarının olmadığını söyleyen Sarıkaya, çöken çatıyı oğlunun kendi imkanları ile kapatmaya çalıştığını ancak evin yaşanabilir bir durumda olmadığını ifade etti.

Muhtarlık ve kaymakamlık üzerinden yardım başvurusu yaptığını ancak emekli maaşı göründüğü için yardım yapılamayacağını söylediklerini ifade eden Selma teyze, sadece Aydın Büyükşehir Belediyesi üzerinden gıda kolisi desteği aldığını belirtti.

"Bir emekli maaşı ile bunları karşılayabilmem mümkün değil"

Kış aylarının yaklaşmasıyla soğuklara birlikte ne yapacaklarını düşünmeye başladıklarını söyleyen Sarıkaya; "Kirada oturuyordum, ev sahibim kirayı çok yükselttiği için evden çıkmak zorunda kaldık. Babadan kalma eski bir evimiz vardı oraya geldik. Burada çadırda yaşıyoruz. Evimizin çatısı çökmüştü. Oğlum elinden geldiği kadar yapmaya çalıştı ama açıkta kalan yerler oldu. Şimdilik hava sıcak. Tamam yaz günündeyiz ama yarın kış gelecek. Geçen gün yağmur yağacak gibi oldu ödümüz koptu, ıslanacağız diye. Çadırımız da delindi, yırtıldı, güneşin etkisiyle. Ev oturulacak gibi değil. Önümüz kış. Kara kara düşünüyoruz nasıl yapacağız diye.

"Tuvalet ihtiyacımız için benzinliğe gidiyoruz"

Bulundukları alanda tuvalet ihtiyaçlarını karşılayamadıklarını da ifade eden Sarıkaya, "Oğlumla, torunumla yaşıyorum burada. Çocuğumuz okula gidiyor, elektriğimiz yok. Bir tuvaletimiz bile yok. Tuvalet ihtiyacımız için benzinliğe gidiyoruz. En yakın yer orası. Evimiz bu durumda. Bu evde yaşamaya çalışıyoruz. Nasıl yaşanır bilmiyoruz da. Ev oturulacak durumda değil, ne sıvası ne boyası ne çatısı var. Kış gelmeden yapılmasını istiyorum ama nasıl yapacağız bilmiyorum. Ben kimseden para yardımı istemiyorum. Sadece evimin çatısının yapılmasını ve oturulacak duruma getirilmesini istiyorum. Kapı, pencerem yok. Mutfağım hiç yok zaten. Dolapları filan yok. Bir emekli maaşı ile bunları karşılayabilmem mümkün değil zaten. Destek için valiliğe gittim, her yere başvurdum ama şu ana kadar hiç bir ses çıkmadı. Emekli maaşım olduğu için yardım edemeyeceklerini söylediler. Ama 16 bin TL ile ne kadar geçinebilirim bilmiyorum.

"Maddi destek değil, evimin yapılmasını istiyorum"

"Maddi destek olarak değil sadece evimin yapılmasını istiyorum" diyen Sarıkaya, "Oğlum trafik kazası geçirdiği için şu anda işsiz. Ayaklarının üzerinden araba geçti. Şu anda mahkemesi sürüyor. Uzun süre alçıda kaldı ayakları. Çalışamıyor yani. Kışın soğuğunda ne yapacağız, nasıl yaşayacağız kara kara düşünmeye başladım. İnanın kimse bu duruma düşmesin. Allah kimseyi bu duruma düşürmesin" diye konuştu.

Türkiye’de sanayi sektöründe yaşanan çırak sorunu birçok kadını da meslek sahibi yapmaya devam ediyor. Aydın’ın Efeler ilçesinde çırak bulamayan eşine destek olmak amacıyla sanayiye gelen 2 çocuk annesi 33 yaşındaki Hayriye Gedik de bu kadınlardan biri olurken, kısa sürede işi öğrenerek motor tamir etmeye başladı. Bir yandan eşinin çırağı olarak motor tamirini öğrenen ve evde annelik, sanayide ustalık yapan Hayriye Gedik, azmiyle dikkat çekiyor. Tamire getirilen motosikletlerin arıza tespitini ve tamirini yapan Hayriye Usta, istedikten sonra kadının başaramayacağı hiçbir şey olmadığını söyledi.

"O’nun zor anını paylaşmayı istiyorum"

El becerisi gerektiren işlere yatkınlığının olduğunu ve tamirat işlerini sevdiğini söyleyen Hayriye Gedik (33); "3 sene önce başladım bu işe. Eşim motor tamir dükkanı açtı. Çırak bulamadığımızdan, eşimin de eve geç gelmelerinden dolayı çok şikayetçi olduğum için eşime yardımcı olmak istedim. Çok severek de yapıyorum bu mesleği. İlk başlarda tabi ki çok acemilik çektim. Çok zorlandım ama şu an bayağı iyi ilerlediğimi düşünüyorum. Zaten evlilikte de denildiği gibi ’iyi günde, kötü günde’ diye. Bütün zorlukları bildiğim için eşime destek olmayı istiyorum. O’nun zor anını paylaşmayı istiyorum. İyi günde herkes birbirinin yanında olur. Ben zor gününde eşime destek çıkmaya çalışıyorum çırak olarak. Gündüzleri burada çıraklık yapıyorum, akşam eve gidiyorum. İki tane okula giden çocuğum var, onların yemeklerini hazırlıyorum bir gün öncesinden. Sabah onları okula gönderip tekrardan mesaiye başlıyorum" dedi.

"İşimi severek yapıyorum"

İşini çok severek yaptığını ve hayatından memnun olduğunu ifade eden Gedik; "İlk başta eşime yanında çalışmak istediğimi söylediğim zaman biraz şaşırdı. Evde de ufak tefek erkek işlerinde destek çıktığım için ve elimin bu tarz şeylere yatkın olduğundan dolayı ‘bir deneyelim’ dedi. Eşim de çok memnun bu durumdan. Çünkü sanayide çırak bulmak aşırı zor. Bu durumdan hem eşim hem ben hem müşterilerimiz memnun. Çünkü sanayide hep erkek var. Çalışan bir tek kadın benim. İşimi çok severek yapıyorum. Hepimiz şu an hayatımızdan çok memnunuz" şeklinde konuştu.

"En büyük destekçim"

Eşinin en büyük destekçisi olduğunu ifade eden motor ustası Mustafa Gedik ise "En büyük sorunumuz çırak. Çırak bulamıyoruz. Eşim ilk başlarda ‘yapar mıyım’ diye tereddütlerde kalıyordu. Ben bunu doğar doğmaz öğrenmedim sonuçta, tarif ede ede öğrenirsin dedim. Eşim beni kırmadı. Allah razı olsun hem evde hem dükkanımda yardımcı oluyor. En büyük destekçim O. Hem dükkanda hem evde de beraberiz. Elemana da bu saatten sonra gerek yok yani" diyerek dükkanda çırağı evde hanımı olan Hayriye Hanım’dan memnun olduğunu söyledi.