Masaj, bağışıklık sisteminden uyku kalitesine, enerji seviyesinden denge ve uyum hissiyatına kadar vücuda pek çok fayda sağlıyor. Doğru ellerde yapıldığında ise vücuttaki kan akışını artırarak oksijen ve besin maddelerinin daha hızlı taşınmasını sağlıyor. Dünyadaki pek çok ülkenin kendi kültürlerine uygun farklı farklı masajları bulunuyor. Ancak bir Uzak Doğu ülkesi olan Güney Kore'de masaj yaptırmak isteyenler başka hiçbir ülkede olmayan ilginç bir durumla karşılaşıyor. Çünkü söz konusu bu ülkede masaj sadece görme engelli bireyler tarafından yapılıyor. Yani Güney Kore'de lisanslı masör/masöz olabilmek için görme engelli olmak gerekiyor. Görme yetisi tam olan herhangi biri bu işi yaparsa, yasaya aykırı sayılıyor. Peki bu ilginç yasanın ardındaki sebep ne?

Masaj yapanların hiçbiri görmüyor Yıllardır değişmeyen kural, cezası 714 bin lira

Sırrı ortaya çıktı: Arı ve keneden kurtulmanın kolay yolları! Sırrı ortaya çıktı: Arı ve keneden kurtulmanın kolay yolları!

Bu durum pek çok kişiye oldukça farklı gelse de aslında yasanın kökenleri ve devam etme sebepleri de bir o kadar ilginçlik taşıyor. 1910 yılında Japonya'nın Güney Kore'yi işgal etmesiyle başlayan bu hikâye, yasanın ilk olarak 1912 veya 1913'te yürürlüğe girdiği döneme dayanıyor. Bu yasa ilk olarak Japonya'nın Kore'yi egemenliği altına aldığı 1912 veya 1913 yıllarında çıktı. Bu yasanın üzerinden 50 yıl geçtikten sonra, Güney Kore bağımsızlığını kazandı ancak yasayı değiştirmek için herhangi bir adım atılmadı. Fakat 2006 yılına gelindiğinde yasaya karşı çıkanlar protestolar yapmaya başladılar. Görme engelli olmayan bireylerin neden masör/masöz olamadıklarını sorguladılar.

Söz konusu bu protestolar, bazı görme engellilerin intihar etmesiyle son buldu. Ancak yasanın kaldırılması, önemli sayıda insanın meslekten atılmasına neden olacaktı. Çünkü çoğunun başka bir yeteneği ve hayatını idame etme seçeneği yoktu. Japonya hükümeti bu yasayı çıkarma sebebini, görme engelli insanların geçimlerini sağlayabilecekleri bir mesleklerinin olmaması olarak açıkladı. Güney Kore’de bir taraf görme engelli olmayanların ayrımcılığa maruz kaldığını söylerken, diğer taraf ise görme engellilerin geçim kaynaklarının ellerinden alınacağını savundu.