Geçtiğimiz günlerde (5 Şubat 2016) Büyükşehir Belediye Başkanı Özlem Çerçioğlu, Çakırbeyli Mahallesi muhtarlık binası ve düğün salonunun temelini attı.
Törende Mahalle Muhtarı Mehmet Demir de konuştu ve çizmeyi aşarak hizmet binasına “Topuklu Efe” adı verileceğini söyledi.
Dedi demesine de o binaya “Topuklu Efe” adı verilemez.
-Muhtar ve mahalleli Özlem Çerçioğlu hayranı olabilirler,
-Sayın Başkan’a buradan silme oy da çıkmış olabilir,
-Salon mahallenin hasretle beklediği bir yatırım da olabilir,
-Çakırbeyliler “ Menderes adını redd-i miras ediyoruz” diyebilirler ve mahalleye Özlem Hanım’ın heykelini de dikebilirler,
-Özlem Hanım’ın babası iddia edildiği şekilde zamanında” Kır At’a” yem vermiş de olabilir,
-Hatta Özlem Hanım nüfus kaydını Çakırbeyli’ye de aldırabilir… Ama bütün bunlar o salona “Topuklu Efe” adı verilmesine yetmez.
Verilse bile “millet vicdanında” kabul görmeyeceği için eğreti olur ve ilk fırsatta tabelası iner.
Konu Özlem Çerçioğlu’nun şahsı ile ilgili değildir. Partisinin Menderes husumeti, daha doğrusu CHP’nin Demokrat Parti iktidarını içine sindirememesi nedeniyle 1960 ihtilalinin fitilini ateşlemesi ile ilgilidir.
Şimdi kimisi de, “Kardeşim 1960’da Özlem Çerçioğlu daha Dünya’da yoktu. İhtilalden niye sorumlu tutulsun” diyecektir. Ya da Özlem Hanım bu yolla kendini savunacaktır.
Ancak siyasette böyle bir realite yoktur. Siyasetçi kayıtlı olduğu partinin liderleri de dahil bütün geçmişini hatasıyla sevabıyla sırtında taşır. Aidiyetin gereği budur.
Değil mi ki,
Zamanın CHP Genel Başkanı İsmet İnönü “şartlar tamam olduğu zaman milletler için ihtilal meşru bir haktır”(18 Nisan 1960) sözleriyle Menderes’i idama götüren yolu açtı.
Değil mi ki,
Cunta Lideri Cemal Gürsel 27 Mayıs’ın hemen sonrasında “emirleriniz bizim için Peygamber buyruğudur” sözlerine cevaben İnönü “memleket ve millet için hayırlı bir iş yaptınız.
Mutlu ve uğurlu olmasını dilerim. Başarınız için asıl ben sizin emrinizdeyim. Ne zaman bir emriniz olursa emrinize amadeyim,”(Mustafa Armağan, Zaman,07.06 2015) sözleri ile ihtilalden duyduğu memnuniyeti tartışmaya meydan vermeyecek şekilde itiraf etti.
O nedenledir ki, aynı CHP’den milletvekili olmuş, BŞB Başkanı seçilmiş Özlem Çerçioğlu da o ihtilalin doğrudan olmasa da dolaylı ortağıdır.
Maksadı ne olursa olsun muhtarın yaptığı ise işgüzarlıktan öte Menderes sülalesine karşı saygısızlıktır, vefasızlıktır.
Celal Bayar’ın memleketi Umurbey ya da Süleyman Demirel’in köyü İslamköy’de değil böyle girişimde bulunmak adını anmaya bile kimse cüret edemez. Oranın halkı gök kubbeyi onun başına yıkar.
Denirse ki, devir döndü, devran değişti Aydın Menderes’in de içinde bulunduğu siyasi yasakların kalkması için yapılan referandumda (06 Eylül 1987) bile Çakırbeyli’den “hayır” çıktı… Son seçimlerde de çoğunluk CHP’ye oy verdi… Çakırbeyli’de Menderes’ten ne kaldı?
Doğrudur… Ancak böyle hizmetiyle milletin gönlünde “yer edinmiş” şahsiyetlerin doğduğu ya da ikamet ettikleri yerlerin Ülke genelinde o isimle bütünleşen bir “özgül ağırlığı” vardır.
Buralar artık kendisi olmaktan çıkmış adları bünyesinden çıkardığı ya da barındırdığı üstün şahsiyetler üzerinden millete mal olmuştur.
Bu gün nasıl ki, Celal Bayar denince Umurbey, Süleyman Demirel dendiğinde İslamköy hatırlanıyorsa Adnan Menderes denince de bütün Türkiye’de Çakırbeyli akla gelir.
Böyle yerler için alınacak bir kararda aranacak ilk kriter millet vicdanına uygunluk ise ikincisi otantik yapılarına sadakattir.
O nedenle idamına onay vermiş partiye mensup birinin adını Menderes’in köyüne vermek millet vicdanı tarafından onaylanmadığı gibi Çakırbeyli’nin kimliğini lekeler, özgül ağırlığından çok şey götürür.
Muhtar Mehmet Demir bunun bile farkında değildir.
Çakırbeyli’de adı yaşatılacak bir kadın aranıyorsa en yakışanı, tarihi mirasına da uygun Berrin Menderes’tir.
Her şey bir yana ihtilalle ipe götürülen bir Başbakan’ın doğduğu yere ihtilale önayak olan partiden birinin adının verildiği Dünya’nın neresinde görülmüş?