Sizi o kadar çok özledim ki bir mektup yazarak bu özlemimi gidermek istedim. Her öğretmen bir güldür aslında öğrenciler ise bir tomurcuk. Öğretmenler öğrencilere bir şeyler öğrettikçe o tomurcuklar üç gün üç gece sulanmışçasına büyür, gelişir ve bilgilenirler. Onlar da bir güle dönüştüklerinde tomurcuklarına yeni şeyler öğretmeye başlarlar. Hele siz.. Hiç solmayan bir gül gibisiniz. Kokunuzu her yerde hissediyorum

Size bu hafta yaşadığım bir anımı anlatmak istiyorum. Derslerimden vakit bulduğumda kitap okumaya çalışıyorum. Bu hafta yeni bir kitaba başladım. Kitabımın adı “Büyük Atatürk"ten Küçük Öyküler” Bu kitabın ismi beni çok etkiledi. Bu yüzden başlamakta sabırsızlandım. Büyük Atatürk"ün küçük öyküleri nelerdi acaba? Kitap o kadar sürükleyiciydi ki okudukça okuyası geliyordu insanın. Kitaptaki öykülerden birinde Türkiye"nin ilk kadın avukatı olan Süreyya Ağaoğlu"nun mesleğe başladığı günlerde yaşadığı bir zorluk anlatılıyordu. Süreyya Ağaoğlu"nun staj yaptığı günlerde öğle yemeği yeme işi sorun olmuş. Evleri uzak olduğu için evine gidemiyormuş. Ama lokantada da yiyemiyormuş. Denemekten ne çıkar diye düşünerek lokantanın yolunu tutmuş. Süreyya"nın arkadaşıyla yediği bu yemek birçok dedikoduya, söylentiye sebep olmuş. Sonunda bu olay Atatürk"ün kulağına kadar gitmiş. Bunun üzerine Atatürk Süreyya"yı evlerine yemeğe götürürken o lokantanın önünde durarak ”Bugün Süreyya"yı bize götürüyorum ama yarın bu lokantada yemek yiyecek” demiş. Bunun üzerine Süreyya ertesi gün yemeğe gittiğinde lokantada milletvekili eşlerinden de birkaç kişinin orada bulunduğunu görmüş. Bu olay bir ilkmiş. O günden sonra bütün kadınlar da erkekler gibi istedikleri lokantada yemek yiyebilmişler.

Öyküyü bitirdiğimde çok şaşırmıştım. Bir kadının lokantada yemek yiyebilmesinin bile o günlerde sorun olacağı hiç aklıma gelmemişti. Ben bu şaşkınlık içindeyken telefonum çaldı. Arayan annemdi. Benim annem de bir avukat. O sırada haciz işlemi için bir köye gittiğini ve işleri bitince de bir köy lokantasında pide yediklerini anlattı. Telefonu kapatınca yüzüme bir gülümseme yayıldı. Annemin o köy lokantasında yemek yiyebilmesini size borçlu olduğunu düşündüm öğretmenim!

Öğretmenim siz hepimizin Başöğretmenisiniz. Sizden öğreneceğimiz ne çok şey var. Bunlar saymakla bitmez. Bunun için sizi anlamak, anlamak için de önce tanımak gerek. Sizi tanımak ve size layık olmak için hakkınızda yazılmış bütün kitapları okumak istiyorum. Sizin nasıl bir Türkiye yaratmak istediğinizi öğrenmek istiyorum. Ve bu yolda üzerime düşen görevleri yapacağıma söz veriyorum.