Yokken ki güzelliğine inat mıdır neden bilinmez,
Garip bir misillemesi gibi hayatın,
Parıldamakta gözlerin ışıl ışıl...
Gelme diyesi olmayan bir adamın;
En lanet zamanlarına rastlamadıysan eğer,
Gerçekten gelme de alışsın yürek yalnızlığına!
Kendi ettiğine yanan ahmakları andırırcasına gülümse...
Ki ezanlar şahit olsun avuç dolusu sensizliklere.
Gitmemeyi yakıştırsan da içine gidişi seçmişsindir ya,
İşte sırf bu yüzden;
Yani yalnızlıktan da öte...
Bir yarenin olabilsin diye kalmıştır tüm bu direnişler sende!
 
 
Ben elbet gelirim bir gün doyasıya yaşarsın der gibi,
Ya da Adam olanın kursağında kalır gibi kaybolmadan,
Ve saklanmadan kuytu köşelere;
Göz açarsın sapsarı inançlara!
Girmeden bir kalp günahına daha,
Kısa günün en büyük hazzını tadıp yoluna bakarsın kim bilir!
Yakıp yıkıp viran ettikten sonra onca sığınağı,
Vazgeçtim diye naralar atarsın kulakları sağır edercesine de
Nafile...
Tadın tuzun kaçalı çok olmuştur!
Zaman ne senden yanadır artık ne de teselli kalmıştır,
Yetinmeyi bilene bile yetmeyecek bir hale düşmüşsündür ki: Sorma!
Yatak buzdan beter olmuş yürek sadece boş boş atarken,
Satışa çıkardığın ruh anlatılmaz bir dert olur içine...
Bilirim diyen sahte yanıklara kanmamak elde değildir!
Artık vakit son sözden çok öndedir,
Hatta hazırlıklar tamamdır,
Belki kâfidir bile kâfi olmasına da başını önüne eğip gidemezsin,
Sığmaz ya adam olanın meşrebine kaçmak;
İşte tam da bu yüzden yıka yıka eze eze gidersin,
Ki herkes de bilir ya
Sen delilik denilenin halk dilindeki tabirisin!
Ve hatta vesaire vesaire...